Halk oyunları, toplumsal ilişkiler, kültürel bellek ve bedensel deneyim aracılığıyla kuşaktan kuşağa aktarılan yaşayan bir kültürel pratiktir. Bu pratik, ortaya çıktığı toplumsal çevre içerisinde farklı işlevler üstlenirken zamanla eğitim kurumları, sahne sanatları, yarışmalar ve dijital ortamlar aracılığıyla yeni aktarım biçimleri kazanmıştır. Söz konusu değişimler, halk danslarının nasıl öğrenildiği, icra edildiği, temsil edildiği ve gelecek kuşaklara ulaştırıldığı konularını yeniden değerlendirmeyi gerekli kılmaktadır.

Geleneksel bağlamından farklı ortamlara taşınan halk oyunları, bir yandan kültürel sürekliliğini korumaya çalışırken diğer yandan değişen toplumsal koşulların, sanatsal tercihlerin ve teknolojik olanakların etkisiyle dönüşmektedir. Bu süreçte aktarımın niteliği, özgünlük anlayışı, beden bilgisinin korunması ve kültürel mirasın gelecek kuşaklara ulaştırılması önemli tartışma alanları olarak öne çıkmaktadır. Özellikle dijital teknolojilerin yaygınlaşması, halk oyunlarına ilişkin bilgi ve kayıtların üretilmesi, arşivlenmesi ve paylaşılması konusunda yeni olanaklar sunarken temsil, erişim, mülkiyet ve etik gibi sorunları da beraberinde getirmektedir.

Bu kongre, halk oyunlarını değişmez bir gelenek anlayışı içerisinde değerlendirmek yerine, toplumsal ve kültürel koşullarla ilişkisi içinde ele almayı amaçlamaktadır. Aktarım ve eğitim süreçlerinden dijital arşivleme uygulamalarına, sahneleme ve temsil biçimlerinden göç, kimlik ve bedensel deneyim ilişkisine uzanan farklı araştırma alanlarının bir araya getirilmesi hedeflenmektedir. Bu doğrultuda, kuramsal tartışmalara katkı sunan, yeni araştırma yöntemleri geliştiren, saha verilerine dayanan veya yerleşik yaklaşımları eleştirel bir bakışla yeniden değerlendiren çalışmaların kongreye katkı sağlayacağı düşünülmektedir.

Folk dance is a living cultural practice transmitted from generation to generation through social relations, cultural memory, and embodied experience. While serving different functions within the social contexts in which it originates, folk dance has gradually acquired new modes of transmission through educational institutions, performing arts, competitions, and digital environments. These changes call for a renewed examination of how folk dance is learned, performed, represented, and transmitted to future generations.

As folk dance moves beyond its traditional contexts, it undergoes transformation under the influence of changing social conditions, artistic choices, and technological developments, while also seeking to maintain cultural continuity. In this process, the nature of transmission, understandings of authenticity, the preservation of embodied knowledge, and the transmission of cultural heritage to future generations emerge as significant areas of debate. In particular, the widespread use of digital technologies offers new possibilities for producing, archiving, and sharing information and records related to folk dance, while also raising questions concerning representation, access, ownership, and ethics.

This congress aims to examine folk dance not as an unchanging tradition, but in relation to the social and cultural conditions that shape it. It seeks to bring together research addressing a broad range of topics, from transmission and education to digital archiving, from staging and representation to the relationships between migration, identity, and embodied experience. Contributions that advance theoretical discussions, develop new research methods, draw on fieldwork data, or critically reconsider established approaches are particularly encouraged.